سلام به تمام دوستان ما دو تا عاشق...

امشب بعد از حدودا یک ماه و نیم نوبت من شده که واسه همسرم

 یعنی بهترین شوهر دنیا یه مطلب ناقابل ولی از ته دل بنویسم

امیدوارم وقتی که همسرم  این مطلب رو می خونه

بتونم یه لبخند کوچیک ولی ناز رو لبای خوشگلش بیارم

نمی دونم از کجا و از چی بنویسم ولی دوس دارم

بدون هیچ مقدمه ای برم سرمطلب و نوشته ای که خیلی روش فکر کردم

و وقت گذاشتم البته که همسر من بیشتراینها باید واسش وقت بزارم

تا بتونم کمی از خوبیهاش رو بگم...

خب این مطلب و دست نوشتم رو که یه کمیش هم از جای دیگه ای تقدیم می کنم

 به تو که بهترین سایه بان و بهترین تکیه گاه برای من بودی و هستی ...

در دور دستها کسی را می شناسم که قلبی به وسعت دریا دارد.

چشمهایش امتدادی از غمگین ترین غروب خورشید زندگیش

وتبسم لبانش گلچینی از غنچه های نو شکفته ی بهاری است

دستهایش به اندازهی تمام کهکشانها جای دارد

و قدم هایش در ابتدای زندگیست

او را و نگاههای عاشقانه اش را می شناسم

نگاههایی مملو از یاس محبت

او را می شناسم

او را که سپیده دم خوشبختی من است

او را که وجودش سرشار از آبی بی کران است

او را که همراه نسیم صبا می ورزد

آری او را می شناسم

او در دور دستها ولی دور دستی که همین نزدیکی هاست

او را بهتر از خود می شناسم

او از من به من نزدیکتر است

خانه ی قلبش پر از سادگی و صفا

او نیمه ی پنهان و روح گمشده ی من است

آسمان خانه اش آبی باد

او را خوب می شناسم

آری او کسی نیست جز مرد زندگی من همسری مهربان و دلسوز

که همیشه برای من و به خاطر من می خندد...

من او را دوست دارم

همه ی دنیا بدانید که من او را دوست دارم و عاشقانه او را می پرستم...

در این تنهای دلگیر و مبهم ، من از تو عاشقانه می نویسم

دلم از تو شده لبریز احساس ، تو این حال و هوای بی ترانه

نمی دونم کدوم حس غریبی ، منو با دستای تو آشنا کرد

یکی انگار تواین بهت غریبی ، دل دیوونه من رو صدا کرد

صدام دل مرده ای بود سرد و ساکت ، نفس های تو شد طنین آواز

 تو تنهای غزل گم کرده بودم ، بازم شد شعر من با عشقت آغاز

تو کوله باری از عشق و ترانه ، من از خواب ترانه بی صدا تر

رسیدی از ته دنیای روشن ، منو بردی با خود تا مرز باور

نمی دونم اگر با من نبودی ، کدوم دست نوازش مرحمم بود

عزیزم تو این نامردیها ، همیشه دستای تو مرحمم بود

بذار با هم باشیم تا فصل آخر، منو تنها نذار با بی کسی ها

بمون با من تو این دنیای مسموم ، دارم میمیرم از دلواپسی ها ...

همسر مهربانم تا همیشه دوستت دارم...

راستی به ادامه مطلب هم یه نیم نگاهی بندازین...

ادامه مطلب

نوشته شده در جمعه بیست و چهارم مهر 1388ساعت 0:34 توسط ما دو تا عاشق...| |